17 / 25 xuño 2011
- gl
- es
Por Quinito L. Mourelle
A música de Atlantic Bridge, formación xurdida ao redor da asociación de dous vellos colaboradores —o pianista Alberto Conde e o guitarrista Steve Brown— é a resultante dun punto de encontro, dun denominador común entre músicos galegos e norteamericanos, tanto no tocante a labores compositivas como ás interpretativas. Podería definirse como jazz mainstream de autor. A pesar dalgunhas estruturas con visos sinfónicos, en liñas xerais é un jazz de exposición-desenrolo-exposición no que os solistas poden estenderse a gusto durante varios coros. Os seus estilos nesa sorte son moi variados pero sempre dentro dese territorio de conveniencia marcado polo proxecto e respectuoso co clasicismo, representado sobre todo pola guitarra de Brown.
Novas
5.07.10 Un punto de encontro e unha despedida
Por Quinito L. Mourelle
A música de Atlantic Bridge, formación xurdida ao redor da asociación de dous vellos colaboradores —o pianista Alberto Conde e o guitarrista Steve Brown— é a resultante dun punto de encontro, dun denominador común entre músicos galegos e norteamericanos, tanto no tocante a labores compositivas como ás interpretativas. Podería definirse como jazz mainstream de autor. A pesar dalgunhas estruturas con visos sinfónicos, en liñas xerais é un jazz de exposición-desenrolo-exposición no que os solistas poden estenderse a gusto durante varios coros. Os seus estilos nesa sorte son moi variados pero sempre dentro dese territorio de conveniencia marcado polo proxecto e respectuoso co clasicismo, representado sobre todo pola guitarra de Brown. O seu concerto en Imaxina Sons discorreu sen grandes sorpresas e moi apegado á gravación que rexistraron recentemente. Unha delas foi a cita de Walter White de Invitation coa que adornou o seu só en Blues par Mar e que no disco intercala, en cambio, en Florence, un tema da súa autoría cunha clara inspiración de Kenny Wheeler. Houbo sós sólidos e ben armados, aínda que quizá foron demasiado longos e lastraron un pouco a dinámica do espectáculo.
O concerto de peche dun festival sempre ten un sabor especial. Se por algo será lembrado Dave Douglas na historia do jazz é por poder facer —e facelo ben— aquilo que se lle antolle. Nun festival como Imaxina Sons que se esforza en mostrar propostas de vangarda, a do trompetista norteamericano foi quizá una das máis conservadoras que se lle coñecen. Non por iso o seu concerto perdeu algunha cota de calidade. Creo que o ingrediente fundamental exhibido sobre o escenario foi o sentido do humor e a capacidade para xogar cos estilos (algúns moi populares). Ninguén sospeitaría de antemán que Douglas puidese tocar en concerto un estándar como Fly me to the Moon, pero así o fixo, aínda que como unha sorte de cita interpretada sobre un tema sinxelo e de aire africano. Como intérprete pouco cabe dicir del e si, pola contra, do saxofonista Donny McCaslin, máis descoñecido para o público pero quizáis o prato forte da velada. Os seus xogos cos intervalos e con patróns rítmicos repetidos con insistencia, converten as súas improvisacións nunha especie de música seriada de gran atractivo. Estamos a falar do novo Chris Potter —tamén ás ordes de Douglas noutros proxectos pretéritos—?
O ano que vén máis.
