Novas

26.06.09 Sedación colectiva

Por Quinito L. Mourelle

A botella do prezado líquido escumoso rachou alegre contra a proa do primeiro lustro de Imaxina Sons. O sinalado bautismo foi oficiado polo fantástico cuarteto liderado por Charles Lloyd. O saxofonista de Menphis, que acaba de rexistrar para ECM Rabo de Nube (2008), vive desde hai tempo instalado nesa contemplación estética propulsada polo selo alemán nas súas diferentes gravacións. A súa primeira premisa sobre as táboas é a de levar ao público a un terreo no que se deslindan as estruturas e as regras ortodoxas dos repertorios clásicos. Na súa visión conceptual pouco importa se quedan esbozadas liñas rítmicas dun calypso, se se aborda unha balada con vocación de estándard, se se recorre a patróns que se achegan ao blues ou ao country ou a progresións minimalistas que suxiren un tratamento modal: calquera orientación estilística cae rendida indefectiblemente ante un estado de hipnose que engaiola ao público.

Nesa vaguedade formal ou sedación colectiva, Lloyd móvese a anos luz do bop para abrazar unha espiritualidade pacífica —aínda que Coltrane ensina o rabo nalgunha das súas frases, a súa influencia parece definitivamente a de composicións como Naima — na que cohabitan o instinto melódico e a profusión das escalas. Jason Moran ocúpase de cargar de tensión e miolo harmónico composicións aparentemente sinxelas. As súas intervencións —moi diferentes ás que protagoniza como lider— irmandan o clasicismo do concertista de piano coa modernidade do orfebre minimalista. Na súa man esquerda resúmese a Historia do Jazz e toda a herdanza recibida do seu mentor Jacky Byard, sen por iso perder de vista o universo tecido por Lloyd. Os outros dous paos da sección rítmica aunaron o seu xenio na celebración da paz espiritual —acadada tamén a través dun son exquisito e meloso— cun discurso cristalino e nada afectado no caso de Reuben Rogers e cunha creatividade aplastante na aportación de Eric Harland. Unha vez inoculado o suero milagreiro, a sensación do tempo desapareceu sobre o escenario: case dúas horas que se transformaron nun par de minutos. Son as cousas que ten observar de vagar o rabo dunha nube.