Novas

2.07.10 Do ouro vermello á febre progresiva

---

Por Quinito L. Mourelle

Os amantes da improvisación libre están de parabéns pola irrupción de Red Trio na escena do jazz contemporáneo. O seu concerto xunto ao saxofonista británico John Butcher veu demostrar unha vez máis a gran calidade do jazz que se fai en Portugal e a diversidade das súas propostas. Unha das grandes bazas da sección rítmica é a súa capacidade para controlar a intensidade, especialmente nos momentos de baixada, nos momentos en que o lume aos poucos convértese nun puñado de brasas até chegar ao silencio e ao terreo do mínimo. É aí, cando apenas se percibe a cor alaranxada entre a cinza, cando o grupo instálase na quietude máis absoluta e tece belas pasaxes nas que non existe a notación. John Butcher é un especialista en utilizar ese tipo de sons e transformar o seu saxofón nunha sirena, un didjeridoo ou nun cachivache de percusión máis. Pero tamén se destapou como un improvisador torrencial con longos episodios para os que se serviu da técnica da respiración circular. Nos momentos de máxima enerxía sobresaíu Gabriel Ferrandini cun estilo á batería moi solto e plástico. No caso de Rodrigo Pinheiro (piano) quedaríame en cambio cos exemplos máis líricos e económicos e co seu uso do espazo. (Hai silencios que valen o seu peso en ouro). O contrabaixista Hernani Faustino, pola súa banda, é tamén un formidable lector da evolución da música en tempo real e, como tal, un perfecto navegante da improvisación libre.

O concerto do trío do trombonista francés Yves Robert tivo, pola contra, puntos fracos que ensombrecieron unha proposta que seguramente terá mellores demostracións sobre outras táboas ou noutras datas. Algúns momentos de gran riqueza rítmica tiveron o contrapunto doutros nos que non houbo unha boa conexión entre Bruno Chevillon e o líder quen, por outra banda, cun estilo bopero pero algo sucio, non controlou ben o volume do seu instrumento. Por iso é polo que moitas das notas das súas frases e das melodías perdésense, por case inaudibles, para o público. En cambio estivo brillante exhibindo harmónicos nunha introdución en solitario. Outra vez será…

O quinteto vigués Cró! deixou patencia no pub Quomo da súa querenza polo rock progresivo do setenta. A estética de Pink Floyd ou daqueles Khan co-liderados por Steve Hillage e Dave Stewart sae a relucir nunha posta en escena na que tamén xogan un papel importante as vídeo creacións de Borja Fernández, con estilos moi diferentes pero ben ensambladas co discurso da música. Erik Satie tamén se coou nalgún fragmento…e non resulta estraño se lembramos que algúns dos popes daquel movemento, como Steve Hackett, insistiron en recuperar de formas moi diferentes a obra do xenial compositor francés.

---